°•.★¤ Fuang Fah - Society ÐiäRÝ ¤ ★.•°

อัพกันมั่งมั้ยคับ -*-

เน่าแล้วนะคับ

เน่านานไม่ดีนะคับ

อ่าห์ สวัสดีครับ

กระผม นายชิม ชางมิน นักร้องวงดงบังชินกิ ฮะ

คือวันนี้ ผมได้รับมอบหมายจากภรรยาที่รัก หั้ยมาอัพบล๊อคแห่งนี้ฮะ

ผมไม่ได้เสือกนะคับพี่น้อง เขาฝากมาอัพฮะ

.

เข้าเรื่องเรยนะฮะ

เนยฝากมาบอกว่า

ดังนี้คับ

" คิดถึง พวกแกทุกคนน....ปิดเทอมไม่กี่วันเอง เชี่ยกุอยากไปร.รอีก

 อยากอยุ่กะพวกมึงไปตลอด จิงๆ เชี่ยเอ้ย กุจะร้อง

แมร่ง เฮ้ย รักษาสุขภาพด้วย หวัดน่าร้อนหายยาก

กุเป็นอยู่ -*- ............... รักพวกมึง อิเชี่ย

Ｌｅｔ‘ｓ　ｇｅｔ　ｔｏｇｅｔｈｅｒ　"

อ่าฮะ

นี่คือข้อความเล็กๆน้อยๆจากเนยนะคับ

ยังไงก้อ รักษาสุขภาพกันทุกๆคนนะคับ พี่น้องฮะ

รัก เสมอ

ชางมิน *

.

เอ่อ ผมลืมบอกไปว่า

บิ้วตี้ฟลูไลฟ์ อัพแร้วนะคับ

อย่าลืมไปเม้น เอ้ย เอ่อ นั่นแร่ะฮะ

จาก ...... ชางมิน อีกที *

.

แล้ววันนี้ก็มาถึง.....(พูดเหมือนจบม.6)

แต่มันก็เป็นวันที่พวกเราไม่อยากจะให้มาถึงอยู่ดีอะเนาะ 

เวลาหนึ่งปี พูดไปก็เหมือนจะนาน แต่จริงๆแล้ว เวลามันสั้นนิดเดียวเอง...

จากในวันแรก ในตอนแรก ที่พวกเรา(บางคน)อาจจะยังรู้สึกไม่คุ้นเคยกันเท่าไร

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อพวกเราได้มาอยู่ร่วมกัน ใช้เวลาร่วมกัน จนทำให้เรารู้สึก "ผูกพัน" กันขึ้นมา

แม้ว่ามันอาจจะต้องใช้เวลาในการปรับตัวเข้าหากันอยู่พอสมควร

จนมีบางทีที่นึกเสียดายเวลาช่วงที่ผ่านเลยไป

เสียดายที่พวกเราดูเหมือนจะสนิทกันช้าไปหน่อย(แต่ก็ยังไม่สาย)

อยากจะบอกว่า ตลอดเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ในห้องเดียวกัน

มันเป็นความรู้สึกที่...มีความสุขมาก...

รู้สึกดีมากๆ ที่เห็นพวกเรารักกัน คอยช่วยเหลือกัน ไม่ทิ้งกัน สามัคคีกัน แบ่งปันหลายๆอย่างให้กัน

ไม่ว่าหญิงหรือชายเราก็สนิทกัน เล่นกัน คุยกันได้ทุกอย่าง ไม่แบ่งพวก(เว้นเวลาทำงานและกินข้าว)

ความประทับใจแบบนี้มีให้เห็นกันอยู่บ่อยๆ มัน...รู้สึกอบอุ่นนะ

มันทำให้รู้สึกว่า เราคือห้องเดียวกัน ทุกคนในห้องคือเพื่อน เพื่อนสนิท เพื่อนที่ไว้ใจ เพื่อนที่เรารัก..

เพื่อนที่ไม่ทิ้งกัน เป็นที่พึ่งให้เราได้ เวลามีเรื่องราวมีปัญหา พวกเราจะรับรู้ถึงกัน และคอยช่วยเหลือกัน

 

จากที่ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน ที่ผ่านๆมา...

บอกได้เลยว่าในความรู้สึก เพื่อนทุกคนเป็นคนเก่ง นิสัยดี น่ารัก มีน้ำใจ  ฯลฯ  

ความรู้สึกต่างๆนานา มันมีมากมาย พูดไม่หมด แต่รู้ว่าทุกคนก็คงจะคิดเหมือนกัน รู้สึกเหมือนกันใช่มั้ย?

ทุกอย่างกำลังลงตัว จนไม่อยากจะให้ถึงวันที่ต้องแยกจากกัน....

อยากจะให้มีบรรยากาศห้องเดิมๆ คนเดิมๆ คำพูดเดิมๆ เห็นหน้าเดิมๆ ฯลฯ...อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป

แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ก็คือ ทำใจยอมรับ แล้วก็ผ่านพ้นความรู้สึกในตอนนี้ไปให้ได้

เพิ่งเคยมีความรู้สึกว่า ไม่อยากปิดเทอม อยากไปรร. อยากเจอเพื่อน เห็นหน้าเพื่อน คุยกัน เล่นกัน  

ยอมรับนะว่าเหงา ทุกคนก็คงเป็นเหมือนกัน(มั้ง)

ให้คิดไว้เสมอนะว่า เวลาที่เธอเหงา ยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่เหงาเป็นเพื่อนเธอ :)

ไม่ว่าคนอื่นจะว่ายังไง ยังมีอีก44คนที่จะอยู่ข้างเราเสมอ รู้แค่ว่าพวกเรารักกัน แค่นั้นพอ ...   

 

ขอบคุณ ค่ายคณิตศาสตร์

ขอบคุณ มอรังสิต

ขอบคุณ รถที่นั่งไปมอรังสิต 555

ขอบคุณ น้ำตกลานสาง

ขอบคุณ ต้นกระบาก

ขอบคุณ ห้อง331 (ป่ะ?)

ขอบคุณ ใต้เฟื่องฟ้า

ขอบคุณ ลานเอนกประสงค์(ยืนเข้าแถวด้วยกันทุกเช้า)

ขอบคุณ หอประชุม(ทำป้ายเลือกตั้ง)

ขอบคุณ ห้องคณิตศาสตร์(ได้สิงสถิตในบางที)

ขอบคุณ ห้องสอบ

ขอบคุณ ทุกๆห้องเรียนที่เราเคยนั่งเรียนด้วยกัน

ขอบคุณ ความรู้สึกดีๆและความประทับใจ

ขอบคุณ ที่คอยเป็นห่วงกัน

ขอบคุณ ที่ทำให้รู้สึกรักเพื่อนได้มากขนาดนี้ และทำให้รู้สึกอยากไปรร.

ขอบคุณ ทุกๆที่ ที่เราเคยอยู่ด้วยกัน เคยเดินผ่านด้วยกัน

ขอบคุณ เพื่อนทุกคน ที่ได้อยู่ร่วมกัน และได้เป็นเพื่อนกัน

ขอบคุณ ที่ทำให้รู้สึกดี 

ดีใจ ที่ได้มีเวลาดีๆด้วยกัน  

...และไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนแปลงไปยังไง เราจะมีกันเสมอ จะเป็นแบบนี้ ตลอดไป...

 

แล้วเราจะมา พบกันใหม่ *

 

..คิดถึง เพื่อน ทุกคน.. ยังไงเราก็ยังอยู่ด้วยกัน ^^

 

ปล. เห็นด้วยกะสองอันข้างล่าง อ่านแล้วร้องไห้ T_____T

(ม.6แล้วจะมาเขียนแบบนี้ใหม่ -*-) 

 

Song :: Hanamuke(ของขวัญอำลา) = W-ind

* อยากให้อ่านคำแปลตาม *

 

เฉกเช่นดอกไม้ที่เบ่งบานแล้วร่วงหล่น
การพบพานทุกครั้งย่อมมีวันจากลา
เธอเองก็รู้ดี

ถึงจะต้องรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเหมือนกับมีบางสิ่งขาดหาย
เราก็ยังคงต้องก้าวต่อไปพร้อมความรู้สึกนั้น
ฉันจำเป็นต้องไป

(ที่ฉันสามารถวาดหวังถึงอนาคตได้ในเวลานี้ เพราะมี...)
เรื่องที่ได้พบเธอ
(เป็นเครื่องเตือนใจที่ไม่สามารถหาสิ่งใดมาทดแทนได้อยู่)
เธอรู้มั้ย

มากล่าวลาแบบที่เคยทำ
เพื่อใช้แทนของขวัญอำลากันเถอะ
(อย่าเอ่ยคำว่าลาก่อน)
เพราะถ้าพูดว่า “แล้วเจอกันนะ”
จะรูสึกเหมือนพรุ่งนี้คงได้พบกันอีก
(อย่าเอ่ยคำว่าลาก่อน)
ดังนั้น ฉันจะไม่พูดคำว่าลาก่อน

หากผ่ายแพ้ต่อความฝัน จนได้แต่ยืนอยู่กับที่
ไม่ว่าใครก็มักจะพูดว่า “พยายามเข้านะ” ได้อย่างง่ายดาย
ฉันเองก็เคย...

 

ไม่ว่าจะกับเพื่อนหรือคนรัก
ล้วนมีบางเวลาที่เราไม่สามารถดูแลได้มากไปกว่านั้น

(คนเราก็มีเวลาที่จำเป็นต้องตัดใจ)
สมมติว่าช่วงเวลานั้นได้มาถึง
(ขอเธอจงอย่ารู้สึกสิ้นหวัง)

หากเป็นของขวัญอำลา
ก็ขอให้ฉันได้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
ไมใช่น้ำตา
(แล้วฉันจะได้กล่าวคำอำลา)
แม้ต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่า
นับจากวันนี้ไปแล้ว
พวกเราจะไม่ได้พบกันอีก
(อย่าเอ่ยคำว่าลาก่อน)
พวกเราก็จะกล่าวคำว่าลาก่อน

บางครั้งความฝันที่เราพึงพอใจนั้นก็ดูคล้ายจะเป็นเรื่องของอนาคต

มีกลีบดอกไม้กลีบหนึ่งติดอยู่
แต่ฉันก็แสร้งทำเหมือนไม่ได้สังเกตเห็น

เพราะต่างรู้อยู่แก่ใจ
นับจากวันนี้ไปแล้ว
พวกเราจะไม่ได้พบกันอีก
(อย่าเอ่ยคำว่าลาก่อน)
จึงยิ่งทำให้เศร้าเสียใจ

มากล่าวลาแบบที่เคยทำ
เพื่อใช่แทนของขวัญอำลากันเถอะ
(อย่าพูดคำว่าลาก่อน)
เพราะถ้าพูดว่า “แล้วเจอกันนะ”
จะรู้สึกเหมือนพรุ่งนี้คงได้พบกันอีก
(อย่าเอ่ยคำว่าลาก่อน)
ดังนั้น ฉันจะไม่เอ่ยคำว่าลาก่อน

-----------------------------------------------

อยากให้ฟัง แล้วก็อ่านตาม จริงๆนะ

ความจริงแล้ว....อยากบอกว่า เพลงนี้ จะเอามาเปิดตอนม.6 แต่แบบว่า

เออ นั่นแหละ .....

ไม่รู้สิ ...เพียงแค่คิด ...ว่า ต่อจากนี้ไป ถึงจะเดินไปยังจุดหมายจุดเดียวกัน

แต่ ...มันคงจะัเป็น " คนละเส้นทาง "

ไม่ได้หมายถึงใคร แต่หมายถึง ตนเอง และ เพื่อน

เพียงแค่ อยากบอกไว้ ....ถึงจะคนละ เส้นทาง ถึงจะเป็นเพียง เส้นขนาด ที่ไม่ได้มีวันมาบรรจบ

ว่า " ฉัน จะ ไม่ พูด คำ ว่า ลา ก่อน "

ในเมื่อ พวกเรา สามารถ ทักทาย กันได้เสมอ ... แม้จะไม่ได้อยู่เคียงกัน ตลอดเวลา

อยากบอกว่า เพลง ของขวัญอำลาเพลงนี้ .. คงงจะสื่ออะไร ๆ ได้ออกมาเยอะเลยทีเดียวหล่ะนะ ^ w ^

เลยไม่รู้ว่า จะเอ่ย คำว่าอะไรดี

 

" แล้ว เจอ กัน นะ "

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

ถึงคนที่เขียนกระทู้ข้างล่าง ...

อยากบอกว่า เห็นด้วยทุกประการ

แต่หาก การพรากจาก เกิดขึ้น

ก็จงยอมรับ อย่าไม่ต้อง ขัดเคืองใจ

 

 

 

5 / 03 / 08

Nutsuki.

Wish ........We Belong Together.

 

 

 และแล้วสอบวันที่ สอง ก็ผ่านพ้นไปจริงๆ

ผ่านไป เล้ยยยยย


วันนี้สอบเลขเพิ่มเติม เป็นอะไรที่เกือบจะดี

ทำข้อสอบได้สัก 45 นาที ก็เสร็จละ



นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ้อ  ล่อหน้าล่อตาเพื่อนข้างๆว่ากุ เสร็จแล้ว เว้ย

แต่สุดท้าย ด้วยหน้าที่นักเรียนที่ดี ทำข้อสอบเสร็จก็ต้องมายั่งตรวจทานใช่ป่ะ


ก็เลย.... สักนิดน้า

คราวนี้ก็เจออย่างจัง


ข้อนี้ตั้ง 4 คะแนน  นั่งดูไปดูมา

พระเจ้า ข้อนี้ผิดมหันต์  โคตรจะผิด  และแล้วเสียงนรก ก็ดังขึ้น

"นักเรียน อีก 10 นาที หมดเวลา น้า"

ซวยแล้วตู  ยังแก้แม่งไม่เสร็จ  ลนสิครับ  คิดอะไรได้แก้ไปก่อน


แล้ว อาจารย์ ก็เดินมาเก็บ

หือ หือ  ไปแล้ว 4 คะแนนของพ่อ

ออกมาจากห้อง ด้วยอาการคอตก

"เห้ยๆ ข้อสุดท้าย ตอบ ที่มันเป็น รูท 13 ป่าววะ"

"เออ กุ ก็ตอบวะ ใช่ ห้ารูปสิบส่วนสิบสาม กับ สิบห้ารูทสิบสามส่วนสิบสามป่ะ"

" ไม่รู้ว่ะ จำไมได้แต่มันมี สิบเก้าด้วยวะ"

กำ บรรลัยครับ  คำตอยผมยังไม่เหมือนใครสักคน


และแล้ว  ความเฮงซวยก็เกิดขึ้น

ไอเชี่ย ไฮเพอร์โบลารูปนี้ มันไม่ได้มีจุดศูนย์กลางที่ (0,0) ครับ กำๆ ใช้ โฟกัสเป็น 5 สะง้าน



หือ หือ น้ำตาร่วง

________________________________________________________

แต่ว่าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ประเด็นอยู่ดี

เคยรู้สึกไม่อยากปิดเทอมไหมครับ

คงจะมีหลายคนที่อยากปิดเทอมใจจะขาด  เพราะจะได้มีเวลาทำอะไรต่อมิอะไร ซึ่งถ้าผมทำก็คงเป็นเรื่องที่ไร้สาระ ใช้ชีวิต ปิดเทอ,ไปวันๆ

แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง

ผมไม่อยากปิดเทอมเลย  ผมอยากเจอเพื่อน  อยู่กับเพื่อน คุยกับเพื่อน กินข้าวกับเพื่อน  แล้วก็ทำอะไรต่อมิอะไรที่เป็นทั้งประโยชน์หรือไม่มี กับเพื่อนๆ  โดยเฉพาะเพื่อนๆที่ผมรัก


แต่ก่อน ไม่เคยคิดอย่างี้สักครั้ง แค่คิดว่าปิดเทอมจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว

แต่ตอนนี้ คำว่าเพื่อน  มันมาก่อนเรื่องต่างๆ เสมอ ( ยกเว้นเรื่องสอบ) 


ไม่รู้เกิดบ้าอะไร ตอนนี้ผมรักเพื่อนมาก  จนบางครั้งมันมากเกินเหตุ

คงเป็นเพราะปีหน้าเราจะถูกแยกห้องกัน  แล้วผมไม่รู้ว่าผมหรือใครจะจาก ห้องของเราไปบ้าง 

แต่ถ้าเป็นเพื่อนรักของผม  ผมก็งจะรู้สึกแย่กว่าเก่า


ด้วยเหตุผลนี้ละมั้ง ทีทำให้ผมไม่อยากปิดเทอม  เพราะผมรู้ว่า วันข้างหน้าบรรยากาศของห้อง 4.1 จะต้องดูแปลกตาไป

ดังนั้นผมจึงอยากใช้เวลา กับเพื่อนๆที่ผมรักมากที่สุด

ผมคิดเสมอว่าห้องเราในตอนนี้ เป็นอะไรทที่ลงตัว

ห้องเราเรียนเก่ง ( เชื่อได้เลยว่าทุกคนนั้นเก่ง)


ห้องเรานิสัยดี

ห้องเรานั้นเป็นเด็กดี

และที่สำคัญห้องเรานั้นรักกัน


ผมได้แช่งใครให้หล่นจากห้องที่พวกเรารัก ห้องนี้

ผมเพียงแค่ เพื่อใจ ไว้สำหรับบรรยากาศที่จะต้องแปลกไปในปีหน้า

ซึ่งผมไม่อยากให้เกิดขึ้น  โดยเฉพาะเพื่อนๆที่รักทุกคนของผม



สำหรับคนที่คิดว่า เรียนไม่เก่ง  สมองกลวง โง่ดักดาน

ขอให้รู้เสียว่า ที่ตัวเองวิตกกังวล  นั้นไม่จริงเลยสักนิด

สำหรับคนที่กำลังคิดจะเปลี่ยนสายเรียน  หรือคิดจะย่างก้าวสู่อาชีวฯ

โปรดจำไว้เสมอว่า ตอนนี้คุณคือคนเก่ง เก่งมากสำหรับผม  และจำเสมอว่าพวกคุณมีดีเป็นของตัวทุกคน


ตอนนี้ถึงเหตุการณ์จะเป็นอย่างไร  เราจะต้องแยกจากกันจริงรึเปล่า

ผมอยากให้ทุกคนมั่นใจในศักยภาพของตนเอง ว่าเรา คือคนเก่ง

ว่าเรายังมีเพื่อนที่รักกัน คอยห่วงใยกัน

ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้ก็คือ  มั่นใจในตัวเอง ว่าเราทำได้  เราสามารถไปยืนอยู่ที่จุดที่เราฝันได้ทุกคน


ขอเพียงเรา มั่นใจ  ถึงว่าเราจะไม่ได้เป็นที่ 1  ก็ตาม



แด่เพื่อนรักทุกคน และเพื่อนรักของผม

 

1-4  ก็มีที่ว่างให้คนเก่งอย่างพวกเราเสมอ

4.1  Fighting !!!!